Zaterdag 18 augustus 1973 13e Slag van Ambacht voor Professionals – Amateurs en Nieuwelingen

HENDRIK-IDO-AMBACHT (18 augustus).1973
Jan Serpenti sloeg raak in Slag van Ambacht
Omstreeks tienduizend toeschouwers waren aanwezig bij de zogenaamde Slag van Ambacht, een beslist flinke internatio­nale profkoers die voorbije zaterdag in Hendrik Ido Ambacht werd verreden. Manager Ton Vissers, die ook wereldkampioen Marino Basso, verder de Belgische cracks Frans Verbeeck en Herman Vanspringel alsmede ons nationale profleger werk­gelegenheid verschafte, kon zeker met genoegen dit spektakel gadeslaan. Temeer omdat de „Slag van Ambacht” opnieuw be­wees tot een van de grotere criteria in ons land te zijn uit­gegroeid.
Na een reeks speldeprikken (een aantal vergeefse demarrages ) kwam er na halfkoers toch werkelijk leven in de brouwerij. Bij een zoveelste premiejacht stoomden Jan Serpenti, Kees Bal en Hennie Kuiper geljk door en dat betekende meteen de beslis­sing. Niemand kreeg meer kans nog aan te sluiten, ook de snelle Bas Hordijk niet, die het alleen nog enige tijd heeft geprobeerd.
In de strijd om de ereplaatsen beging Kees Bal de fout om het spurtje aan te trekken en daarmede speelde hij de veel gerouti­neerder en ook snellere Jan Serpenti uiteraard in de kaart. Serpenti die als beroepsrenner al eens de Nacht van Groningen won en zeker diverse knappe resultaten heeft bereikt, oogstte hiermede beslist een verdienstelijk succes.

Kopgroep met Bal, Serpenti en Kuiper in de Profronde van Ambacht

Winnaar bij de profs Jan Serpentie samen met rondemiss Ans Nugteren

Amateurs

Jan Serpenti uit Beverwijk, wie kent hem nog? Hij was tussen 1969 en 1974 een redelijke profrenner die in 1970 een rit won in de Ronde van Spanje. Verder moest hij het voornamelijk van de criteriums hebben om de krant te halen. Zoals in 1973 toen hij de Slag om Ambacht won in Hendrik Ido Ambacht. Hij reed toen voor dat merkwaardige ploegje van Kela Tapijt met coureurs in hun nadagen als Harm Ottenbros, Eef Dolman en Jos van der Vleuten. Ze hadden van meneer Van Heugten een winkel gekregen vol met voorraad. Voorts kregen ze een bescheiden salaris en voldoende gelegenheid om te trainen.

Tijdens de profronde in 1973 was er vooraf de huldiging van Joop Zoetemelk de tourwinnaar van 1968. Links zangeres Thérèse Steinmetz en rechts Ans Nugteren die samen de bloemen en kussen uitdeelden aan zowel Joop als de latere winnaar Jan Jansen.

In alle eenzaamheid is afgelopen maandag 3 november Frits Hogerheide van ons heengegaan. Rini Wagtmans, al zijn leven lang een goede vriend, ontving een telefoontje met een noodkreet: “Rini kom me helpen!” Toen Wagtmans bij het huis van Fits arriveerde vond hij zijn vriend levenloos, zittend in een stoel. Een dramatisch einde, maar in volstrekte synergie met zijn hele leven dat van drama’s aan elkaar hing. Het begon al in zijn jeugd als kind van een Brabantse boerendochter en een Duitse soldaat. Daar heeft hij het nodige van meegekregen. Verder was er de liefdeloze opvoeding van zijn zwaar in het leven en de mensen teleurgestelde moeder en een hardvochtige grootvader. Het was de grote teleurstelling van zijn jeugd toen …
… zijn Duitse vader niets van hem wilde weten, nadat hij die had opgespoord en er als tiener vanuit Breda naar was toe gefietst.
De boerderij van zijn opa grensde aan de achtertuin van Kees Pellenaars en daar zag hij al die beroemde renners uit de Tour de France. Dat wilde hij ook, maar dat vond opa niet goed. Op zijn zestiende ontvluchtte hij de boerderij en vond onderdak in Dordrecht bij Bas Goud, destijds een bekend jurylid van de KNWU. Die had hij een keer ontmoet en Goud had iets aardigs tegen hem gezegd. Dat was Frits niet gewend en daarom zocht hij juist die man uit als een veilige haven.
Zijn wielercarrière kwam van de grond, maar zijn proftijd werd een teleurstelling. Hij reed één keer de Tour de France en kwam als laatste in Parijs aan. Al na een jaar bij de profs stopte hij en werd verzekeringsagent. Hij moest wel als getrouwd man met een kind. Hij verdiende goed, maar miste de koers. Hij ging weer fietsen bij de amateurs en kwam in de ploeg van Bik Sloopwerken.
Van Leen Bik, de vader van Marjan de vrouw van Bert Oosterbosch, kwam hij in de handel in tweedehands bouwmaterialen terecht. Hij specialiseerde zich in handgevormde bakstenen. Hij verkocht een enorme partij aan een aannemer in Kortrijk en besloot de handel zelf te gaan brengen met zijn vrachtwagen met oplegger. Hij laadde de partij in één keer, maar dat was teveel. Door een noodstop hield hij het gevaarte niet in bedwang, die kantelde en Frits werd in de cabine letterlijk doorspietst door een losgeraakte lat, die van achteren zijn onderlichaam en er van voren weer uitkwam. Hij werd geopereerd, lag lang in het ziekenhuis en moest daarna maandenlang revalideren. Dat kostte hem niet alleen zijn bedrijf, maar ook zijn huwelijk.
Als een echte coureur zette hij door begon een nieuw leven met de vrouw die in zijn donkerste dagen op zijn pad kwam als zijn grote liefde. Hij vond werk en proefde van het geluk. Niet voor lang want zijn geliefde stierf aan kanker na een kort ziekbed. Ook zelf ging hij het nodige mankeren. Door gewrichtsreuma werd hij volledig afgekeurd.
Hij vulde zijn dagen met het opknappen van oude auto’s tot er in zijn werkplaatsje een accu ontplofte en het in het rond spattende accuzuur hem aan één oog blind maakte en het andere ernstig beschadigde. Een operatie, nog maar vorig jaar uitgevoerd, zorgde ervoor dat hij met nieuwe lenzen weer wat kon zien en met een loep de krant kon lezen.
In diezelfde tijd genoot hij van het feit dat het contact met zijn kinderen werd hersteld en die regelmatig bij hem kwamen. Hij hoopte er nog jaren van te kunnen genieten, maar het mocht niet zo zijn. De beker ellende moest hij tot de laatste druppel tot zich nemen.
Op maandag 3 november jl. was de beker leeg en Frits overleden. Je verzint het niet, dat één mens dit allemaal in zeventig jaar kan overkomen. Hij heeft het me allemaal door de telefoon redelijk opgewekt verteld. Een man met een ongelooflijke levensdrang en een prettige stem. Arme Frits, een oud-coureur, die een leven lang de niegus aan zijn kont had hangen. Zijn meest aansprekende trofee was de Rode Lantaarn van de Tour de France.Ik wens zijn nabestaanden veel sterkte met dit verlies. (Foto: archief Frits Hogerheide)
3 reacties
Door Fred van Slogteren, 9 november 2014 15:00

1973

PROFFESSIONALSAMATEURSNIEUWELINGEN
1Jan Serpenti16Eddy Verstreaten1Frits Hoogerheide16Peter van de Leij
2Kees Bal17Matthijs de Koning2Don Allan ( Aus. )17Theo Gevers
3Hennie Kuiper18Ludo Noels3Albert Hulzebosch18Gerard Looyenstein
4Bas Hordijk19Henk Benjamins419
5Jos van Beers20Herman van Springel520
6Marino Basso21Tino Tabak621
7Cees Priem22Jo van Pol722
8Frans Verbeek23Englebert Opdebeeck823
9Jan Krekels24Gerard Vianen924
10Harm Ottenbros25Evert Dolman1025
11Cees van der Meijden261126
12Jan van Katwijk271227
13Harrie van Leeuwen281328
14Cees Zoontjes2914
15Jan Brinkman15
Scroll Up